Alle kerstbomen waren op



Jana’s mond valt open. Haar grote ogen beginnen steeds meer te glimmen. Er verschijnt een rode blos op haar wangetjes. Haar gil van blijdschap verbreekt de stilte. Jana staat te springen, met haar rode laarsjes op het mos. Ik voel een brok in mijn keel en sta met tranen in mijn ogen naar mijn kleine meisje te kijken.

Dit was 15 jaar geleden. Jana is nu 21 jaar.

Ik kan me die Kerst nog letterlijk voor de geest halen.

Vrijdagmiddag, 24 december 1999. Oma heeft haar vanochtend opgehaald. Ze gaan samen naar de film ‘Kruimeltje’ in de bioscoop. Dat komt mij heel goed uit. Ik heb het zo belachelijk druk gehad op kantoor de laatste drie weken dat ik totaal geen tijd heb gehad een kerstboom te kopen. Vandaag ga ik de mooiste boom van de wereld kopen en het huis veranderen in een zee van lichtjes.

Donderdag lag ik uitgeteld op de bank met een glas pinot noir. Jana kwam huilend in haar olifantjes pyjama beneden. In tranen bleef ze in de deuropening staan. Ze kroop bij me op schoot. Haar schoudertjes schokten en haar tranen drupten op mijn arm. ‘Iedereen… heeft een kerstboom’ snotterde Jana. ‘Bij Annemieke ook. Vol mooie gouden ballen.’ Ik wreef over haar ruggetje. ‘Waarom hebben wij geen boom?’ Met grote betraande ogen keek ze me aan. Mijn maag kneep zich samen. Wat was ik voor een vader? Op dat moment beloofde ik haar de mooiste boom voor kerst die ze zich maar wensen kon.



Vandaag dus die kerstboom regelen. Pfft, wat een zooitje op zolder. Ik zet de doos met kerstversiersels op de eettafel. Het was even zoeken, helemaal achterin onder een hoop andere troep stond de doos. Daarna naar de stad, op zoek naar een boom. Geen parkeerplek vrij natuurlijk. Winkelwagens vol kerstinkopen komen de Albert Heijn uit gerold. Ik rijd nog een extra rondje. Alle plekken vol. Wat een gedoe. Ik geef gas en zet m’n auto in een woonwijk vlakbij neer. Belachelijk dat er te weinig parkeerruimte is.

‘Nee meneer, de kerstbomen zijn al sinds vorige week uitverkocht’ zegt de verkoopster professioneel meelevend. ‘Misschien bij het tuincentrum?’ oppert ze na het horen van mijn diepe zucht. Ik bedank haar en wurm me tussen de mensenmeute door naar buiten. Naar het tuincentrum dan maar. Nadat ik de hele winkel ben doorgelopen, er is natuurlijk geen manier om af te snijden, heb ik geen kerstboom gezien. ‘Ik moet u teleurstellen, u bent toch echt een paar dagen te laat. We hebben een ongekende drukte gehad vorige week en toen zijn ook de laatste kerstbomen verkocht. Maar die waren al niet zo mooi meer hoor meneer. De laatste hé? Dat zijn altijd een beetje sneue boompjes. Die prijzen we ook af’. Ze kan nog wel een uur door kleppen over boompje zus en zo. Ik onderbreek haar en snauw dat ze dan voortaan misschien wat meer bomen in moet kopen. Achteraf voel ik me knap lullig, wat kan zij er aan doen?

Nadat ik de hele stad heb afgezocht kan ik bij een kraampje op het marktplein van een dorpje verderop nog hun laatste boom kopen. Een miezerig klein boompje. Niet voor niets dat deze is overgebleven. Voor vijf euro mag ik ‘m meenemen en dat doe ik. Probleem opgelost. Ik héb een boom…

Eenmaal thuis voel ik me een mislukkeling. Starend naar de doos vol ballen en glitterslingers voel ik me steeds ellendiger. Ik heb nu wel een boom, maar het voelt niet alsof het nu allemaal OK is. Als Christel er nog was geweest... Ik heb het gevoel alsof ik in diezelfde zware modder wegzink als een jaar geleden. Gelukkig herken ik het nu. Het maakt me angstig. Ik sta op om mezelf af te leiden, pak m’n telefoon uit m’n broekzak en bel zonder nadenken Theo. Binnen een kwartier staat Theo voor m’n deur. ‘Kerel, we gaan even koffie drinken’ zegt Theo terwijl hij me omhelst en een schouderklop geeft. Ik voel de zware druk van m’n schouders glijden. Direct kom ik to the point en vertel Theo dat ik een kerstboom nodig heb voor Jana. Ik noem alle plekken op waar ik geweest ben en aan het einde van mijn riedel heb ik ineens een geniaal idee. ‘Heb jij niet een mooie boom die ik kan overnemen?’ Theo begint te lachen. ‘Nee joh, ik kan onze boom toch niet ineens weghalen een dag voor Kerst? Die kleintjes van ons willen ook cadeautjes uitpakken bij de kerstboom natuurlijk. Er is wel een andere oplossing.’

Theo neemt z’n laatste slok koffie en staat op. ‘Kom, we lopen even een rondje door de wijk/het park en dan verzinnen we wel iets’. ‘Oké’, begint Theo adequaat. ‘Je bent dus overal op zoek geweest naar een mooie boom maar die zijn overal uitverkocht en je hebt nu een beetje een zielig boompje thuis staan. Wat heb je nog meer bedacht om aan een kerstboom te komen?’. ‘Nou, de jouwe overnemen dus. Ik heb ook nog overwogen naar ’t bos te rijden en er één om te hakken, maar ik wil ook een nette burger zijn. Verder heb ik eigenlijk geen idee.’ Zwijgend lopen we verder. Door mijn hoofd blijft het maar malen dat ik een slechte vader ben, hoe teleurgesteld Jana in me is, dat ik het haar beloofd heb. Ik begin steeds meer te beseffen hoe belangrijk dit voor m’n kleine meisje is. ‘Het gaat gewoon niet lukken. Ik stel Jana ontzettend teleur.’

‘Nou, wat in ieder geval niet helpt is om jezelf steeds verder in de put te praten’ spreekt Theo me streng toe. ‘Herpak jezelf en zorg er voor dat je de vader bent die je voor Jana wil zijn!’ Die opmerking irriteert me mateloos. ‘Ja, alsof dat wat oplevert nu! Ik heb gewoon een boom nodig, dan kan ik tenminste de vader zijn die zich aan zijn belofte houdt. De vader die de mooiste boom van de wereld heeft geregeld.’ Theo begint te lachen. ‘Nou, dat bedoel ik dus. Dát is precies de vader die je wil zijn. En nu ga je stoppen met malen. Maak je hoofd gewoon eens helemaal leeg. Nergens meer aan denken.’ In stilte lopen we verder. ‘Zo, nu zetten we het op een rijtje. Jana wil een kerstboom, jij bent te laat en de bomen zijn uitverkocht. Je heb alleen een sneu boompje nu. Is er iets anders mogelijk om Jana te verblijden en de topvader te zijn die je wilt zijn?’ Wat komt er spontaan in je op? Iets dat je gewoon vóelt in plaats van al dat gepieker?

Alsof Theo ’t zo had gepland! Doordat we op dat moment in het park lopen, krijg ik opeens de oplossing. Beter nog dan gewoon een boom kopen. Veel beter. Ik sla Theo op z’n schouder: ‘kom mee!’ Ik weet niet hoe snel ik bij m’n huis moet komen. Ik gris de doos met kerstspullen van tafel, zet ‘m op de achterbank en rijd naar het bos met Theo naast me. Samen zoeken we de mooiste dennenboom uit in het bos. Een vrijstaande boom, iets kleiner dan de bomen eromheen, op een groene open plek vol mos. Samen versieren we de boom. Ballen d’r in, slingers er doorheen, de kaarsenhoudertjes met echte kaarsjes op de takken. Als we klaar zijn bekijken we het resultaat van aan afstandje. Precies zoals ik het voor me zag. Beter nog.

Ik zal die blik van Jana bij de kerstboom nooit meer vergeten. Wat een prachtig moment. Tot op de dag van vandaag ben ik blij dat al die kerstbomen uitverkocht waren!

Kerstverhaal Het Eerste Huis

Hoe vaak heb je dat wel niet in het dagelijks leven? Dat je je druk maakt om situaties die niet helemaal lopen zoals je het zelf, of zoals anderen willen. Je contact met een collega loopt niet soepel, je werkt je een ongeluk en voelt geen waardering. Je irriteert je mateloos aan je medewerker die niet te managen valt. Voor je het weet, blijf je in de negativiteit van de situatie hangen.

In zijn model ‘De vier niveaus van betrokkenheid’ noemt Het Eerste Huis’ trainer Alan Seale dat het ‘Drama’. Je zit dan gevangen in de oppervlakkige beschouwing waarin je jezelf of anderen de schuld geeft voor jouw probleem. ‘Ik heb te hard gewerkt. Geen tijd gehad om een boom te kopen en nu stel ik mijn dochter ontzettend teleur!’

Het tweede niveau in dat model is de ‘Situatie’ waarin je van een afstandje naar het probleem kijkt, constateert wat er nu werkelijk aan de hand is en het oplost. ‘De kerstbomen zijn op maar je hebt het beloofd. En een kleine boom is ook een boom’.

Het derde niveau in Seale’s model is ‘Keuze’. Je kunt kiezen wie je in deze situatie wil zijn. Wil je de schuldige, te hard werkende vader zijn die zijn dochter teleur stelt? De pragmatische vader die ondanks alles tóch maar wel mooi een –klein- boompje heeft gevonden? Of wil je de inlevende, dappere vader zijn die zijn dochter verrast met de mooiste kerst van haar leven?

Het laatste niveau is ‘Kans’. Deze hele toestand gebeurt met een reden. Zie het probleem als een kans! Als je het probleem omarmt, kan het je aanzetten tot iets nieuws, iets anders, iets beters. Maar dan moet je er wel voor open staan en er naar luisteren. Wanneer je zelf in een lastige situatie zit, overweeg dan eens: Als dit mij overkomt omdat het me iets wil vertellen, omdat ik er wat van kan leren, wat is dat dan?

Wij wensen je heerlijke feestdagen en een jaar vol nieuwe kansen en bijzondere inzichten.

Het Eerste Huis

Embodied Leadership

Het Eerste Huis wordt gemiddeld beoordeeld met een 8.9 uit 10 op basis van 327 beoordelingen.
Kom met ons
in contact
Hoe kunnen wij jou helpen in je persoonlijke- of organisatieontwikkeling?
We geven je graag vrijblijvend advies.